Tagarchief: Reactie

Kruimels van geloof

“De twijfel zit bij veel gelovige tijdgenoten maar net onder de oppervlakte. En zodra ze de kop opsteekt, blijkt ze veel dieper geworteld dan men zelf vermoedde.” Zo wordt een tweeluik met de collega-predikanten Paul Visser en Kees van Ekris, afgelopen vrijdag en zaterdag in het Nederlands Dagblad geïntroduceerd. Dominee Visser (Amsterdam) heeft als speerpunt de teloorgang van de geloofsstrijd. Dominee Van Ekris (Zeist) schrijft over de verveling die de ziel van de gelovige belaagt.

Ik ben er klaar mee

Dominee Paul Visser, predikant Noorderkerk Amsterdam
Dominee Paul Visser, predikant Noorderkerk Amsterdam

Aanleiding voor beide artikelen is de innerlijke secularisatie waarmee de Nederlandse kerken te maken hebben. Ofwel: doorgewinterde kerkgangers laten zich steeds minder gelegen liggen aan wat het instituut kerk onderwijst, leert en uitdraagt.
Zelf ben ik nu bijna 15 jaar predikant. Door de tijd heen ben ik deze ontwikkeling, die al veel langer duurt, tegengekomen bij vooral 50-plussers. Tot mijn groeiende verwondering zie ik dat ook bij 70- en 80-plussers. Ik herinner me een gesprek met een dame van in de 80 die al sinds haar jaar 0 in de kerk komt. Ze zei: Lees verder Kruimels van geloof

Waterverf

Op het predikanten-discussieplatform “Leesrooster” (Yahoo Groups) wordt vandaag teruggeblikt op kerkdiensten die gisteren op de eerste zondag van Advent zijn gehouden.  Dat heeft vooral te maken met het Alternatieve Leesrooster (en Kind op Zondag). Deze periode naar Kerst is gekozen voor een aantal lezingen uit het boek Rechters (of: Richteren). Gisteren, zondag 27.11.2011, zijn in diverse kerken delen uit Richteren 4 en 5 gelezen. Kernfiguur was (is) Deborah, maar om Jaël die nogal vaardig was met de tentpin, daar kun je niet om heen. Ik heb in de zomer van 2009 een prekenserie gehouden met de titel: “De Ongehoorde Bijbel” waar ik o.a. Richteren 4 en 5 heb gelezen en bepreekt, hier is de preek te lezen zoals ik die heb uitgesproken op 26 juli 2009.
Net als de collegae op de discussiegroep kreeg ik toen bij het uitgaan van de kerk zeer diverse reacties. Naar aanleiding daarvan heb ik in september 2009 een meditatie getiteld “Waterverf” geschreven voor het kerkblad hier ter plaatse.

Hieronder de meditatie in ongewijzigde vorm opgenomen. De tekst is twee jaar oud, geen nieuws meer, wel actueel.

Waterverf

“Echt ongehoord, dat verhaal over Jaël (Richteren 4). Bij het handen geven aan de deur aan het einde van eredienst op zondag 26 juli jongstleden waarin ik een preek had gehouden over de vrouw Jaël, kwamen diverse reacties mij ter ore. “Deze verhalen moeten niet meer gelezen worden in de kerk” Of: “Ontzettend boeiende materie”, “Geweld is zo oud als de mensheid zelf. Dank voor de spiegel!”, “Als mensen hier voor het eerst zouden komen, dan zouden die er niets van hebben begrepen.” “Geef mij maar een lofprijzing! Ik had liever wat vrolijker de kerk uitgegaan.” Lees verder Waterverf