Tagarchief: Psalm 139

Botoxchristen

Rapmuziek heeft voor mij de bijsmaak van vrouwonvriendelijkheid, verheerlijking van geweld en bevordering van verdovende middelen. Is het niet via de teksten te horen, dan kunnen de videoclips die dergelijke rapnummers vergezellen, vol zitten met visueel geweld. Mens- en wereldvisie doen nihilistisch aan en het narcistische zelfbeeld van de rapper is ruim gevuld. Over smaak valt niet te twisten, ik weet het. Alles over één kam scheren zou dit genre te kort doen. Want in de rapscene zijn echt wel wat pareltjes te vinden.

Vrolijke christenen

Het rapduo De Rechtstaat (persfoto via hun website)

Graag introduceer ik een christelijk duo van rappers: De Rechtstaat. Deze vrolijke jongens, Michaël Gabriël (27) en Chesron Sminia (22), hebben een gevleugeld geloof en staan met beide benen op de grond. Ze hebben in 2016 hun debuutalbum “Zorg dat je rechtstaat” uitgebracht.

Met gevatte humor, culturele bagage, grondige Bijbelkennis en aanstekelijke overtuiging brengen zij hun eerbetoon aan God en Jezus Christus. Zij willen graag christenen, of ze jong of oud zijn, aan het denken zetten over het christelijk geloof.

De rijkdom van Gods liefde Lees verder Botoxchristen

Stress is ongenadig

Stress en prestatiedruk – dit waren de eerste woorden die opkwamen in de hoofden van de jongeren. Half februari was ik met hen en teamleden van het jeugdwerk van de Rotterdamse Alexanderkerk in gesprek. Op zoek naar insteken voor de jeugddienst van zondag 10 maart jl. Díe woorden klonken dus volop:

Man en telefoon (Warren Wong;  www.unsplash.com)

stress en prestatiedruk. Er moet van alles in deze tijd. Door de media en groepsdruk worden torenhoge verwachtingen geboren. In reclamefilmpjes zie ik gebogen hoofden verlicht door het schijnsel van een mobiel. Want, zo leert één van die advertenties van een groot telefoonmerk, dat met de smartphone grip op alles gekregen kan worden.  Of heeft de smartphone Lees verder Stress is ongenadig

U bevindt zich hier

U bevindt zich hierOf je nou een dorp of een stad binnenkomt, dan zie je weleens een verkeersbordje met een dik gedrukte i op een witte achtergrond met daaronder “100m”. En inderdaad, even verderop komt zo’n zuil met de plattegrond van het dorp of de stad in het vizier. Omringd door advertenties van de plaatselijke bakker, het theater, de loodgieter en de chinees, zie je de doorgaande wegen als rode lijnen de plaats doorkruizen. Diverse groene vlakken en vlekjes geven prijs waar een park of een stuk bos is te vinden. Blauwe draden volgen de lijn van de slootjes of van een rivier. Het industrieterrein zie je terug op de kaart als een paars-grijs gebied met kaarsrechte wegen. De pietepeuterige, dunne witte kringellijntjes verwijzen naar de kleine straatjes in een oud gedeelte van de stad.
Waar mijn oog altijd blijft haken is die grote blauwe pijl: “U bevindt zich hier”. Dat vind ik wel iets bijzonders hebben. Dat eenvoudige teken op een plattegrond maakt me bewust waar ik nu sta. Ik kijk altijd om me heen om te checken of het klopt:

Waar bevind ik mij nu?

Lees verder U bevindt zich hier

Koekiemonster

Die keren dat ik de wasmand in onze badkamer echt leeg zie, zijn op één hand te tellen. Altijd zitten er wel handdoeken, washandjes, een spijkerbroek en een paar sokken met diverse kleurendessins in. De wasmand als een tussenstation voordat alles in de wasmachine gaat. Hoe het ook zij, het washok is nooit leeg, althans niet in ons gezin met een tweeling in de leeftijd van 3½ jaar.
Laatst was de wasmand echt een keer leeg. Dat was voor mijn zoon Sim dé kans om er een keer in te klimmen. Ik zette het rieten deksel van de mand op zijn hoofd. Gelijk riep hij:  Lees verder Koekiemonster