Tagarchief: Pasen

7 Kruiswoorden 7 Lichtpunten

Grote verzuchtingen, sterke mokerslagen, met stem verheven verstillingen, zo klinken de laatste kruiswoorden van Jezus Christus op Golgotha. Ik raak diep onder de indruk wat de Heer weet te zeggen in die krachtige uitingen uitmondend in het moment dat Jezus de Geest geeft. Dan is het inmiddels aardeduister (Lucas 23, vers 44 en 45) Het licht is gedoofd. Althans, dat dácht ik altijd.

Goede Vrijdag

Tijdens een kerkdienst op Goede Vrijdag waar ik als voorganger per kruiswoord steeds één van de zeven brandende kaarsen op de liturgische tafel uitblies, kwam ik tijdens het stiltemoment op een ander spoor. Tot dan toe beleefde ik de kruiswoorden als zevenstanden-dimmer waarmee ik het licht uiteindelijk helemaal uit zet. Echter, doet de Heer Jezus juist geen licht áán, net zoals zijn Vader en onze God “licht” roept waar de chaos en het ledige van de wereld, het tohoewabohoe, in een ander licht komen te staan?

Menora

Thuis ben ik verder gaan denken en ik kwam uit bij de zevenarmige kandelaar, de menora, zie o.a. Exodus 25, vers 31 t/m 40. Deze van massief goud gemaakte en rijk versierde kandelaar kreeg een plek eerst in de mobiele ontmoetingstent en later in de door koning Salomo gebouwde tempel in Jeruzalem. De lampen van de menora werden dag en nacht brandende gehouden, Leviticus 24, vers 4. De menora staat symbool voor Israël die het licht is voor alle volken (Jesaja 60, vers 3). In Spreuken 20, vers 27 lees ik, dat het licht van de Heer de geest van de mens verlicht, “het dringt door tot in zijn diepste gedachten” (NBV21)

Licht voor de wereld

Lees verder 7 Kruiswoorden 7 Lichtpunten

Pasen opent de deur

De moeder bidt tot op hoge leeftijd voor haar zoon. Hij gaat al jaren niet meer naar de kerk. Hij heeft het instituut en het bijbehorende geloof achter zich gelaten, zo had ze mij verteld. Ik kom in aanraking met hem, als zij is overleden. De uitvaart vanuit de kerk doet hij enkel voor zijn moeder.

“Liefst had ik er geen dominee bij gewild. Ik doe dit uit respect voor mijn moeder”,

zo zegt hij tegen me. Na de uitvaart van zijn moeder in de kerk waar ze altijd kwam, zie ik hem niet meer. Tot een half jaar na de begrafenis. Ik weet dat nog heel goed. Hij zit daar in de kerkzaal. Ik ben verbaasd. “Huh?”, frons ik lichtvoetig. Hij knipoogt terug.

Geraakt in het hart

Na afloop van de dienst spreek ik hem aan, als de kerk uitgaat: “Wat leuk dat je er bent!” “Ja”, zegt ie, “ik moest er zijn vanmorgen. De deur van de kerk staat open, als spiegel van de deur van mijn hart. Volgende week ben ik er weer.”
Inderdaad, hij is er weer. Hij was geraakt door een lied. Door één zin in mijn preek toen, de sfeer, door God. Zo is een gebed verhoord van een moeder die het niet meer mee kon maken.

Geopende deur

Lees verder Pasen opent de deur

Mijn liefde voor muziek (3) – Parsifal

“Onverminderd worstelt de mensheid met liefde, angst en verlies.” Deze grote woorden trekken mijn aandacht in de Volkskrant , alweer een tijdje geleden, klik hier. Ze staan er ter introductie van een artikel over de

Martha Nussbaum (2010 via Wikipedia)

Amerikaanse en veel gelauwerde filosofe Martha Nussbaum.  Zij is een hartstochtelijk pleiter voor de “zachte krachten”. Het belang van kunst, taal, geschiedenis en filosofie kan voor haar niet genoeg benadrukt worden.
Schoonheid, troost, levenswijsheid,  aandacht voor het wonderlijke vormen voor mij een klankbord en oase te midden van het soms rauwe, pijnlijke, harde en onverschillige leven.

Samenvatting van het leven

Heb je dat weleens bij jezelf bedacht dat jij als mens onverminderd worstelt met liefde, angst en verlies? Ik vind het een sterke samenvatting van het menselijk leven. Draait het in wezen niet om deze drie woorden, liefde, angst en verlies in het leven van alledag, het heden, het verleden, de toekomst?

Als 19jarige zou ik anders tegen deze samenvatting aankijken dan nu als 48jarige. Toch vermoed ik dat in mijn onderbewustzijn meer hiervan begreep, toen ik een opera voor het eerst in mijn leven gehoord had. Opera lijkt misschien op een hoop muzikaal gekrakeel en -gil.  Echter, de diepere lagen in de verhalen en vooral ook in de muziek maken opera tot een Fundgrube voor psychologische doorzichten. Hoe dan ook, eerst maar mijn prille ervaringen met opera in 1992.

Goede Vrijdag 1992

Als jongeling kreeg ik de smaak van concertbezoek pakken nadat ik met klasgenoten voor het eerst in het Concertgebouw was geweest Lees verder Mijn liefde voor muziek (3) – Parsifal

1 April: belastingaangifte, Pasen en een gevoelig hart

In februari ontving ik een bericht van de Belastingdienst en waarschijnlijk u en jij ook. Vanaf 1 maart krijg ik de gelegenheid mijn belastingaangifte over 2017 in te vullen. Dat kan dan tot 1 april. Frappant eigenlijk dat het doen van de belastingaangifte en de periode naar Pasen vaak samen vallen. Dit jaar valt Pasen op dezelfde dag, 1 april, waarop je uiterlijk je aangifte hebt in te leveren. Bij mij komt het vaak aan op de laatste dag om de aangifte digitaal te verzorgen. Een jaaroverzicht produceren in Excel, bonnetjes verzamelen, balans opmaken van inkomsten en uitgaven en dat alles tegelijk met het lijdensverhaal van Jezus Christus, zijn sterven aan het kruis op Golgotha, zijn begrafenis en zijn overwinning op de dood.

Postbode leest alle post

Terwijl ik het aardse en het hemelse heb af te wisselen waar het gaat om belastingaangifte en Pasen, moet ik denken aan een verhaal opgetekend door Max Lucado in één van zijn boeken. Het gaat over een postbode die was opgepakt. De reden van zijn arrestatie was, Lees verder 1 April: belastingaangifte, Pasen en een gevoelig hart

Met muziek de nacht in

De wachtkamer van de dokter of de tandarts heeft altijd iets typisch, vindt u niet? Je komt binnen. De stoelen zijn gevuld met andere wachtenden. Je stamelt “goededag” en zoekt een plekje. Je kijkt naar de andere bezoekers. Ze kijken terug; gauw doe je je ogen de andere kant op of je lacht vriendelijk. Achter de deur horen we vaag wat stemmen. Iedereen wacht het moment af dat de deur van de spreekkamer opengaat en een naam wordt genoemd. De sfeer in zo’n wachtkamer lijkt dan even op te veren en zodra de deur weer gesloten is, komt dat typische sfeertje terug.
Lees verder Met muziek de nacht in

Met twee handen

Hoofdingang van de Andrë Kirche in Salzburg
Hoofdingang van de Andrä Kirche in Salzburg

Onder de indruk zijn van iets moois én vergeten een foto daarvan te maken. Dat was me gebeurd tijdens een vakantie in Oostenrijk in 2002. Het was regenachtig. De auto parkeerde ik op een parkeerterrein nabij een kerk in Salzburg. Met de paraplu boven het hoofd van Mariëtte en mij liepen we het godshuis binnen. Het was wat donker. Weinig kleur. Vooral grijs. We liepen de kerk door. En ergens aan de zijkant van de kerk hing een manshoog crucifix: donker-grijsgeverfd hout, drie hoofden boven elkaar. Eén bovenaan het kruis. Eén waar de balken elkaar kruizen. En één onderaan. Drie blauwgrijze, gelijke, wat groot uitgevallen, neutraal kijkende gezichten. De dwarsbalk van de crucifix werd gedragen door twee grote handen in dezelfde kleur als de gezichten. Ik weet niet wat er toen gebeurde – Lees verder Met twee handen

Olifantenpaadje

Soms kan je oog vallen op bijzondere woorden. Olifantenpaadje is daar één van. Ik kwam het woord tegen in de Coachingskalender 2015 die bij ons in het kleinste kamertje hangt. Op de voorzijde met dag en datum staat te lezen:

“Drie keer links is óók rechtsaf”

Op de achterkant kwam ik dat woord “olifantenpaadje” tegen. Ik moet u eerlijk zeggen dat ik niet precies wist wat het was. Al lezende werd me duidelijk dat dergelijke paadjes regelmatig te zien in de openbare ruimte:

“Olifantenpaadjes ontstaan op plekken waar planologen hebben geprobeerd om de kortste route van A naar B te blokkeren. Heel snel ontstaan er uitgesleten plekken in het gras waarover men de route afsnijdt.”

Sinds het lezen uit die scheurkalender vallen me de olifantenpaadjes inderdaad op. Ik zie ze bijvoorbeeld Lees verder Olifantenpaadje

Wat vieren we met Pasen?

Retourtje Israël - Spirit24 - wat vieren we met PasenMet Pasen ben je altijd vrij. Gezellig paasontbijten en paaseieren zoeken. Maar wat vieren we nou eigenlijk precies?!

Een informatieve aflevering van Spirit24, klik op onderstaande link

http://www.spirit24.nl/#!player/share/program:13315605/group:40002174

Nog één nachtje slapen (of: waken) en we vieren de opstand van Jezus Christus tegen de eeuwige dood.

ds Robert-Jan van Amstel, 19 april 2014

 

{Sei}zoen van God

Boom - Vier Seizoenen (bron Nexus-Wallpaper.com)
Vier seizoenen (copyright: www.nexus-wallpaper.com)

Er was eens een vriendelijke wedstrijd tussen vier zussen. Het ging om de vraag wie de mooiste van de vier was. Alle vier waren ze uitzonderlijk mooi. Tegelijk waren ze alle vier van nature compleet verschillend. De Winter, de oudste van de vier, was koud en afstandelijk en iedereen was bang voor haar. De Lente was van de vier de vriendelijkste en het meest geliefd. De Zomer was warm, maar had last van stemmingswisselingen. De vierde zuster, Herfst, was erg verlegen en liet niet zoveel van zichzelf zien.
Hun ouders, de Aarde en de Lucht, wilden hun keuze niet maken. Zij waren van mening dat alle vier de dochters even mooi van schoonheid waren. De dochters lieten zich niet van de wijs brengen en gingen op de bezoek bij de Zon. De Zon dacht even na en vroeg de vier zussen Lees verder {Sei}zoen van God

Passie en Pasen in de kunst (4) – Mahler 2e Symfonie

Het feest van de opstanding van Jezus Christus lijkt zo gauw weg te ebben als de week vordert. De dagelijkse besognes op het werk of thuis of waar je ook mee bezig bent, lijken zelf als luiken te werken. Da’s een ander beloken Pasen dan die we zullen vieren a.s. zondag. De paasvreugde kreeg gisteravond een flinke dot energie. Met een twaalftal gemeenteleden hebben we geluisterd naar de Tweede Symfonie (1888-1894) van Gustav Mahler (1860-1911).  Na een korte introductie van het veelbewogen en tragische leven van deze Tsjechische componist waar hij reeds op jonge leeftijd een aantal broers en zussen verliest en op zijn 30e zijn beide ouders, hebben we ons verdiept in complexe thematiek van het meesterwerk. Het worstelen met de zin van het leven en met de dood is een constant existentieel thema in zijn leven. Zoals Mahler dat zelf verwoordt in 1894, na de afronding van de compositie:

“Waarom heb ik geleefd? Waarom heb ik geleden? Was alles alleen maar een grote, vreselijke grap?” En: “Ik word me steeds meer bewust van mijn levensprobleem, namelijk hoe we het wrede en het slechte in de schepping kunnen rijmen met de goddelijke goedheid en almacht.” Lees verder Passie en Pasen in de kunst (4) – Mahler 2e Symfonie