Vloeken in/buiten de kerk

Even bijkomen van wat ik eerder vanmiddag gelezen heb. In Trouw is een interview gepubliceerd met Rikko Voorberg (theoloog en voorganger in Amsterdam) die een pleidooi houdt voor vloeken in de kerk, althans dat dacht ik te lezen in de tekst. Klik hier voor het interview. Bij het lezen en herlezen werd ik meer en meer onrustig. Heeft Rikko Voorberg nu echt een punt of is het gewoon rellerig doen door een steen in de kabbelende kerkvijver gooien?

Wat ik als lezer van het interview begrepen heb is dat de kerk en dan vooral het kerkvolk meer een vuist dient te maken. Krachtig en helder optreden in plaats van een zijig midden houden. Dat de kerk meer zichtbaar mag worden in een stekelige omgeving, daar ben ik het mee eens. Ik betwijfel of die kracht zichtbaarder, hoorbaarder, tastbaarder wordt als in de kerk krachtig gevloekt moet worden. Ik ben in ieder geval niet overtuigd door zijn pleidooi en zijn manier van argumenteren:
1. Voorberg verwijst naar het Oude Testament. In het Oude Testament duikt regelmatig het woord vloek(en) op. Ik ben benieuwd welke tekstplaatsen Voorberg in gedachten heeft om zijn argument te verduidelijken.
2. Hij wijst erop dat er achter “God verdomme” nog een plus komt: God verdomme +. God heeft iets of iemand te verdoemen, “dingen die echt niet kunnen”, zo zegt Voorberg. Het voorbeeld dat hij geeft is deze: “God verdomme oorlog”. Wat wordt dan precies gezegd of gebeden? Tuurlijk, oorlog mag echt niet. Gaat God beter luisteren als een krachtterm klinkt in een godshuis? Lees verder >>>>