Er is een dag (Opwekking 585)

http://www.raadvankerken.nl/fman/3167.jpgDe bomen voor het huis hebben hun blad verloren. De herfst is volop bezig. De lucht wordt kouder. De sloten geven de witte wiev’n ruimte over de ommelanden en weilanden te flaneren. Terwijl de natuur van kleur verschiet, gebeurt iets dergelijks ook in de kerk. De Voleindingszondagen zijn inmiddels achter de rug. De laatste zondag van november hebben we stil gestaan bij mensen die ons ontvallen zijn, in de gemeente, in de privé-sfeer. Een mooi moment dat een ieder de gelegenheid krijgt een licht te ontsteken aan de Paaskaars.  Met al die lichtjes van kaarsjes werd het Licht vermenigvuldigd en was de warmte voelbaar.

De week tussen Eeuwigheidszondag en Advent is als een scharnier voor mij. Vanuit het herdenken en het loslaten verkleurt de horizon naar verwachting, naar uitzien, naar zoeken naar Gods Aanwezigheid in een mens in een kribbe. Hij is niet zomaar mens geworden, als een attribuut in een kerststal omdat dat zo leuk staat. Hij wijst ons op God te midden van alle onverschilligheid, alle scheefgroei, alle pijn, alle hypocrisie en mooipraterij, alle hardhorendheid – hoor ik zijn Stem nog?

Deze week heb ik regelmatig het lied “Er is een dag” (Opwekking, lied 585) geluisterd waarin dat scharnier van Voleinding naar Advent wordt verwoord en verklankt.
Hier een opname Lees verder >>>>