Tagarchief: Dood

Is daar iemand?

Schrijven over een poplied dat op mij zo’n indruk achterlaat… hoe doe ik dat?
Muziek heeft eerst het menselijk oor nodig voor zij zich überhaupt laat beschrijven.
Daarom: begin eerst met luisteren… klik op onderstaand venster van het YouTube Music-venster:

Een zachte eerste toets op een piano.

Antony and the Johnsons (2016) Foto via website fitopasion.com
Antony and the Johnsons (2016) Foto via website fitopasion.com

Dan die wat trillende, lichte, dunne stem van de zanger:

“Ik hoop dat er iemand is die voor mij wil zorgen,
wanneer ik doodga
zal ik gaan?”

Een tweede verlangen van hoop klinkt:

“Ik hoop dat er iemand is die mijn hart wil bevrijden
aardig om te omhelzen
wanneer ik moe ben”

De zangstem van Antony Hegarty schiet een paar tonen omhoog, Lees verder Is daar iemand?

Wie is als God?

Hoe zou een filmregisseur die visueel krachtige, soms wrede, soms wonderschone visioenen van Johannes in het boek Openbaring in beeld brengen? In het 20e hoofstuk (klik hier voor de tekst) kijken we met Johannes mee: een engel daalt af uit de hemel met de sleutel van de onderaardse diepte in zijn hand. Het kwaad wordt gebonden. De eerste opstanding. De laatste strijd om de stad Jeruzalem. En dan die scene waar de doden, jong en oud, voor een grote, witte troon staan. Als je je eigen verbeelding erop loslaat, dan is het onbevattelijke voelbaar.  Lees verder Wie is als God?

Is het koud in de hemel?

Vandaag een ontroerende gedachtenisviering meegemaakt in de Sint Vituskerk in Blaricum: Olivier, zoontje van vrienden van ons, is afgelopen zondag 10 juni 2012 op vijfjarige leeftijd overleden: “Hij was Olivijf en hij wordt nooit meer Olizes”, zo zei een tante. In 2006 geboren als derde in het gezin. Hartverscheurend om vandaag die twee ouders en hun twee andere kinderen en de beide oma’s het kistje te zien dragen.
Olivier is door vele mensen herdacht: door zijn dappere en emotionele ouders zelf, oma’s, tantes, nichtjes die heel erg dol op hem waren. Ook twee juffen van de Flevoschool in Huizen waar Olivier op school zat, spraken met liefde over ‘hun’ kind. De klasgenootjes van Olivier waren zelf ook erg geschrokken dat hun Olivier er niet meer is. Zo plotseling weggerukt uit hun eigen leven.
Er is zoveel moois gezegd door de kinderen. Eén opmerking bleef met name bij mij haken: “Is het koud in de hemel? Heeft Olivier het nu koud?” Prachtig hoe ongedwongen en eerlijk kinderen kunnen nadenken over afscheid nemen. Zelf heb ik er nog nooit over nagedacht wat de kamertemperatuur is van Gods Huis met de vele woningen.

Hoe kun je afscheid nemen van een vijfjarig kind, dat een veelbelovende en kleurrijke toekomst in zich herbergde?
Mooie liederen werden gespeeld waaronder “Don’t give up the fight” van Racoon:

Bijbelteksten werden gelezen en overdacht: de gelijkenis van Jezus over het bouwen van een huis op zandgrond of op rotsgrond.
En veel gedichten klonken in de kerk, waaronder deze: Lees verder Is het koud in de hemel?

Passie en Pasen in de kunst (3)

De Heer is waarlijk opgestaan – wat een krachtige boodschap voor alle mensen, niet alleen anno 30, ook anno 2012.
Tijdens de Paaspreek gistermorgen in de Bethelkerk hier in Barendrecht heb ik deze icoon laten zien:

Een icoon is niet als kunstwerk an sich bedoeld, eerder een venster uitkijkend op de werkelijkheid van God. Een icoon is te zien als een gebed. In de verstilling van wat  er op het netvlies komt, lijkt het hart te reageren als een naald van een kompas. Het richt zich op die werkelijkheid achter de horizon van de icoon. Een cardiale focus, zou ik willen zeggen. Waar de ratio lijkt tasten naar de betekenis, neemt de gevoelstemperatuur juist toe.

In het koptisch Grieks lezen we bovenaan hè anastasis, de opstanding. In dit icoon worden twee momenten een mystieke eenheid gemaakt: nedergedaald tot in de dood ís Jezus’ opstanding uit de dood.
Jezus is als grootste figuur weergegeven. Hij trekt de aandacht, letterlijk. Lees verder Passie en Pasen in de kunst (3)

De eerste 500 jaar ga ik vissen

De herfst begint nu echt door te breken. De ongekende temperaturen de eerste dagen van november gaan nu richting normale, koude waarden. De nacht snoept meer en meer tijd van de dag. Bepaalde bomen die het langste hun bladeren hebben vastgehouden, laten ze nu ook los. Alles wordt kaal. De geur van de herfst is typisch. Op Twitter zegt iemand, kort en bondig: “Herfst. Depri.” Juist in deze tijd waar de natuur voor een deel lijkt te sterven en tegelijk iets van de belofte houdt om weer tot leven te komen, herinneren mensen in de diverse kerken en -genootschappen dierbaren, vrienden, bekenden, gemeenteleden die hun zijn voorgegaan in de dood.

 Lezen uit de Bijbel: 1 Timoteüs 6, vers 11b t/m 16

De rooms-katholieken herdenken o.a. met het aansteken van een kaarsje hun dierbare op 2 november, Allerzielen. De achterliggende gedachte bij Allerzielen is dat de overledene door het gebed een extra zetje in de rug krijgt richting hereniging met God, of zoals ik lees op de website van de omroep RKK: “eeuwig gelukkig zijn bij God”. Bij ons morgen, zondag 20 november, vieren we Eeuwigheidszondag, de laatste zondag van het kerkelijk jaar. We noemen de namen van gemeenteleden die zijn overleden in het jaar en met hen allen die recent of langer geleden zijn gestorven. Lees verder De eerste 500 jaar ga ik vissen